Volledige reviews van Pogingen iets van het leven te maken

Lees hier de volledige reviews van Pogingen iets van het leven te maken

Marlien Keune

Heel beeldend wordt een jaar in een verzorgingshuis beschreven, herkenbaar voor mij, heb zelf jaren in Amsterdam-Noord in een verpleeg/verzorgingshuis als maatschappelijk werkende gewerkt.

Hendrik Groen neemt je mee naar de dagelijkse gang van zaken, de mede bewoners, hun gemopper en gedoe. Gelukkig ontwikkelt zich een vriendschap tussen een paar ouderen uit het huis en ook met iemand van de aanleunwoning, een bijzondere vrïendschap wat tot uiting komt in de: Oud- maar- niet dood Club.

Knap is hoe de actuele gebeurtenissen verweven worden in zijn dagboek.

De bezuinigingen spelen een grote rol en zorg in hun wereldje.

Het boek is ook optimistisch, de aanschaf van een scootermobiel en de diverse uitjes met de Oud-maar-niet-dood Club.

Mooi is hoe het beginnende proces van dementie wordt beschreven van een van de vrienden en ook de lichamelijke aftakeling van een andere vriendin'

Dit boek is beslist een aanrader.

Carolina Root

Pogingen iets van het leven te maken geeft ons een kijkje hoe het een jaar lang verzorgingshuis toe kan gaan.

Hendrik Groen schrijft elke dag een stukje in een dagboekje en verzaakt alleen wanneer hij te ziek is.

Gelukkig niet elke dag hetzelfde maar ook echte avonturen die zo uit een jongensboek kunnen komen.

Het boek leest makkelijk weg en je hoopt zelf ook zonder al te veel gebreken ouder te mogen worden.

Marije Ronteltap

Hendrik Groen, wat heb je een heerlijk boek geschreven! Ik houd van je humor en je eerlijkheid. In eerste instantie zou je verwachten dat iemand van 83+ geen leuke of interessante dingen te melden heeft, maar niets is minder waar!

De gebeurtenissen in het bejaardenhuis worden met zoveel humor en eerlijkheid beschreven, dat je een goed beeld krijgt van alles wat de mensen daar meemaken. De vrienden van Hendrik beschrijft hij zo open dat je je precies kunt voorstellen hoe ze zijn. Alles gaat met een lach en een traan. Hendrik beschrijft ook de landelijke gebeurtenissen met een nuchterheid die je met beide benen op de grond zet.

Ik zou willen dat als ik de leeftijd van Hendrik mocht halen, ik ook nog met zo'n mooie houding in het leven sta. En ik zou nu alvast mijn lidmaatschap voor Omanido willen bevestigen. En nee, ik vertel niet waar de afkorting voor staat. Dat zul je zelf moeten lezen in dit heerlijke boek.

Omdat de verhalen per dag kort zijn, is dit boek ook een aanrader voor mensen die niet houden van ellenlange hoofdstukken en grote lappen tekst. Het boek schetst een beeld van de langzame aftakeling van lichaam en geest, waarbij de 'vieze praatjes' niet geschuwd worden. Hendrik probeert deze neergang positief te benaderen en laat zich geen regels en zeker geen grenzen opleggen. Ik raad iedereen aan dit boek te lezen. Leef mee met de avonturen van Hendrik, Evert, Eefje, Graem, Edward, Grietje, Ria en Antoine!

Maria Vlaeminck

Vanaf het begin van het boek word je meegenomen in het leven van Hendrik, een man van +83jaar die, zoals hij bij de aanvang van het boek zegt, "niet van bejaarden houdt"!

De korte hoofdstukken geven je een beeld van het alledaagse leven in het verzorgingstehuis; de soms harde realiteit verweven met zoveel leuke anekdotes over het huis en de bewoners. Je wil steeds verder lezen want je wil méér te weten komen over "omanido" en hun geplande uitstapjes of activiteiten. Naast humor die de rode draad is doorheen het boek, word je geconfronteerd met de dagelijkse realiteit: de houding van de directrice, de nieuwe "huisregels", de kostprijs van de zorg, omgaan met de andere bewoners.

Je krijgt sympathie voor Evert, die een amputatie moet ondergaan, voor Griet die dement wordt, voor Eefje die een beroerte krijgt met alle gevolgen van dien. Maar steeds is Hendrik er voor zijn vrienden. Ontroerend hoe hij bekommerd is voor anderen, intussen zelf soms sukkelen met zijn gezondheid. Leuk om de anekdotes te lezen van de scootmobiel, of hoe hij sommige problemen aanpakt om het leven toch wat aangenamer te maken.

Er is toch één zin die mij bijgebleven is...."ouderdom en ongeduld gaan hand in hand",daarom alleen al geef ik dit mooi boek door aan mijn beide ouders,intussen ook +82 jaar,maar nog thuis wonend.

Penny Engelvaart

Maak kennis met Hendrik Groen, de ik-persoon van dit verhaal. Een man met de leeftijd van 83 ¼ jaar. Hij vindt zichzelf nog een fitte bejaarde en heeft daarbij nogal wat commentaar over zijn medebewoners in het huis waar hij verblijft. Zij weten niet wat er gebeurt in de wereld, zij maken zich druk om kleine dingen in het bejaardentehuis, zoals de mysterieuze dood van de vissen of dat de familie hen niet meer zal bezoeken vanwege de hoge parkeerkosten bij het bejaardentehuis.

Een jaar lang wordt je meegenomen in het leven van deze nogal cynische man. Hij vertelt op een humoristische manier het leven dat hij leeft. Waarbij er in elke opmerking zo'n kern van waarheid zit, maar je dit zelf nog nooit zo hebt bekeken. Een soort korte dagboekfragmenten, zorgen ervoor dat je daadwerkelijk zijn leven meeleeft. Dit zorgt ervoor dat het boek heerlijk wegleest.

Wanneer hij vertelt over de gezamenlijke gymnastiek op vrijdag: 'de dames zijn werkelijk alle schaamte voorbij en dat is geen prettig gezicht. Roze leggings over dunne knokige of juist dikke blubberende benen, strakke hemdjes over de treurige resten wat eens borsten waren.' Heerlijk om eens zo'n uitgesproken mening te horen.

Het boek bestaat uit zijn klaagzang over wat de medebewoners wel niet allemaal doen. Het zet je aan het denken, omdat bejaarden vaak als negatief worden gezien, of als mensen die hun dood zitten af te wachten. Dit is een vooroordeel en dat bewijst Hendrik Groen wel.

Het boek is een bijzonder boek, omdat er nog niet veel boeken zijn verschenen die vertellen over dit thema. Je kunt je erg goed inleven in het personage omdat deze humoristisch en nog vrij jong van geest is. Vaak ben je het met hem eens omdat hij zegt wat er vaak gedacht wordt over oude mensen. Het boek is een heerlijk luchtig boek om te lezen en een verademing voor oudere mensen die zich beginnen te gedragen als 'stereotype bejaarde'.

Ikzelf kon het boek maar niet aan de kant leggen, ondanks dat ik ongeveer 60 jaar jonger ben dan de hoofdpersoon. Dit omdat ik telkens weer benieuwd was wat er gebeurde in het leven van Henk Groen en wat zijn ongezouten mening hierover was. Al met een heerlijk boek om even mee te ontspannen en goed te kunnen lachen.

Kathy Dedrye

Een luchtig, eerlijk en bij momenten aandoenlijk geschreven dagboek. Meneer Groen geeft je en fascinerende kijk in het hoofd van een bejaarde rusthuisbewoner. Het is een man met een jonge geest in een oud lichaam. Pure realiteit, aangevuld met een vleugje humor om alles leefbaar te houden. Mooi en onverwacht meeslepend boek!

Linda Loots

Een dagboek van een 83 1/4 jarige man hmmmm wat kun je daar nu van verwachten??
Boven verwachting heel veel plezier grinnik en lachsalvo`s maar toch ook een stukje melij en verdriet.

Zelf werk ik in de thuiszorg en kom dus bij veel bejaarden mensen.
Zoals Hendrik zegt dat hij een hekel heeft aan bejaarden zo zie ik ze niet en eerlijk gezegd Hendrik zelf ook niet hij heeft alleen een hekel aan het geklaag en gezeur voornamelijk van duo Steen en Been en de onwelkome maar onvermijdbare aftakeling.

Hendrik maakt er nog wat van met de illegale "fruitfrituur" Koffie op een pootje en zijn opgevoerde scoot.
Ook richt hij samen met zijn mede "niet bejaarden"een groepje op die zichzelf de Omanido noemen en maakt daar leuke uitstapjes mee.
Helaas is er aan oud worden toch ook een verdrietige kant..het houd een keer op en dan verlies je de dierbare rondom je heen.

Meer ga ik hier niet verklappen ik raad iedereen aan die wel of niet een "hekel" heeft aan bejaarden dit verhaal te lezen. Ik weet zeker dat r een glimlach op je gezicht verschijnt als er weer eens een scoot voor je staat te treuzelen bij de kassa van A.Heijn.
En geloof me.. ook wij worden eens oud en dan hoop ik nog net zo positief te zijn als Hendrik.

Marjon van Giessen

Hendrik Groen woont in een verzorgingshuis, maar weigert zich over te geven aan klagen over pijntjes en kwalen. Hij vindt een aantal gelijkgestemden en probeert met hen de dagen aangenaam door te komen.
Zij richten een clubje op en verzinnen om de beurt een activiteit, een dagje uit.
In dagboekvorm schrijft hij gedurende één jaar zijn ervaringen op. Over zijn vriend Evert. Over Eefje, voor wie hij warme gevoelens opvat, maar die gedurende het jaar ziek wordt, over Grietje, die dement wordt. Over de leiding van het verzorgingshuis.
Een en ander wordt op hilarische wijze beschreven. Ik heb zelden bij een boek zó veel hardop kunnen lachen.
Daarnaast wist hij mij te raken met de verhalen over Eefje en Grietje, maar ook hoe hij zelf ook in de greep komt van de ouderdom en alle ongemakken van dien.
Het was een boek om in te blijven lezen, mede door de vlotte schrijfstijl.

Marja Legius

In dit boek beschrijft Hendrik Groen in dagboekvorm zijn leven in een Amsterdams verzorgingshuis. Hendrik is met zijn 83 jaar nog één van de jongste bewoners in het huis. Het verhaal speelt zich af in 2013. De actualiteiten van dat jaar en Hendriks mening hierover worden regelmatig beschreven. Hendrik legt zich niet er niet bij neer dat zijn lichaam aftakelt en koopt een scootmobiel om zijn bewegingsvrijheid niet te laten beperken. Samen met zijn vriend Evert, die in aanleunwoning woont met zijn hond Mo, de moeilijk verstaanbare en stille Eduard, Grietje die licht aan het dementeren is, recht door zee Graeme en de nieuwe bewoonster Eefje richten ze de Oud-maar-niet-dood club op. De clubleden organiseren om de beurt een uitje.

Ik heb het boek zitten lezen met een grote glimlach. Verrassende uitspraken en leuke anekdotes zijn schering en inslag. Tussen de lijnen door lees je in boek hoe het is om in een verzorgingstehuis te wonen met andere oudjes en hoe deze mensen met elkaar omgaan. Hoe de directie en de regering de regels en wetten steeds maar weer veranderen en hoe het voelt te beseffen dat je niet het eeuwige leven hebt en al bijna aan het einde bent. Onzeker of jij of je vrienden er volgende week nog wel zullen zijn. En het dilemma of het mogelijk is om er aan het einde zelf uit te stappen.

Pogingen iets van het leven te maken is goed geschreven. Een luchtig verhaal met kritische ondertoon. Van deze man ga je houden. Hendrik Groen is dan wel oud maar nog altijd springlevend.

  • Meulenhoff is onderdeel van samenwerkende uitgeverijen Meulenhoff Boekerij