Volledige reviews van Het onweer

Lees hier de volledige reviews van Het onweer.

Gerda Goor

Het boek gaat over een dominee die samen met zijn dochter met hun auto op weg zijn door een afgelegen Argentijnse streek om een collega dominee te bezoeken. Ze krijgen autopech en terwijl ze in de geïmproviseerde garage wachten op de reparatie van hun voertuig worden ze ook nog overvallen door een hevig onweer. Ze schuilen in de bouwvallige woning van de garagist en zijn jonge assistent en worden onder de extreme omstandigheden van de woeste natuurkrachten geconfronteerd met hun diepste gevoelens en angsten. De volwassenen beseffen eindelijk dat ze de jongeren los moeten laten en jonge mensen het recht hebben hun eigen gang te gaan net zoals zij dat op hun leeftijd destijds ook hadden gedaan. De loop der dingen laat zich nu eenmaal niet tegenhouden.

De natuur is zeer sterk aanwezig in dit boek. Het verhaal greep mij erg aan en ik heb het boek op één dag uitgelezen.

Josine Nieuwland

Selva Almada weet in enkele zinnen al een overtuigende spanning op te bouwen, zowel in sfeer als de setting van het verhaal (verlaten autowrakken en zinderende hitte), als in de relatie tussen de hoofdpersonen. De dominee is erg overheersend, met altijd de behoefte om over God en Jezus Christus te willen praten. De dochter is een typische puber die zich afzet tegen haar strenge vader, maar aan de andere kant enorm gefascineerd is door de charismatische man. Als de dominee vervolgens een pure ziel ziet in de jonge assistent van de automonteur (die zelf overigens niets met de lieve Heer opheeft, laat staan met de dominee), bereikt de spanning al snel zijn hoogtepunt.

Uiteindelijk vond ik Het onweer een aangenaam boek om te lezen. Het is niet dik en de vertelstijl is erg prettig waardoor je het snel uithebt. Het verhaal zelf is maar kort en eigenlijk leest het als een introductie tot een groter verhaal. Alsof je nog maar op de helft bent van je boek. Aan de ene kant is dat enigszins onbevredigend, aan de andere kant laat het alle ruimte open voor eigen interpretatie. En ik vind het altijd prettig als na het uitlezen van een boek het nog na blijft pruttelen in je hoofd.

Jos van Doornik

Het Onweer heeft mooie typerende karakter beschrijvingen en geeft de verhoudingen tussen de hoofdrolspelers goed weer.

De hoofdrolspelers zijn enerzijds de dominee met zijn zo nu en dan dwarse puberdochter en anderzijds de automonteur met zijn jonge assistent. De verhouding tussen de dominee en zijn dochter is nogal ambivalent van de kant van de dochter - aan de ene kant ergert ze zich nogal eens aan haar vader, maar aan de andere kant bewondert ze hem ook.

Wanneer een hevig onweer losbarst kunnen de dominee en zijn dochter, in een verlaten streek schuilen in een achtergebleven garage bij de monteur en zijn assistent en ze kunnen daar tevens hun haperende auto laten repareren. Door het slechte weer en de duur van de reparatie worden deze vier zeer verschillende mensen gedwongen tijd met elkaar door te brengen en dat roept de nodige spanningen op. Onder andere omdat de dominee en passant de assistent probeert te bekeren. De monteur ziet daar echter niets in want zelf heeft hij niets met God.

Het boek is heel goed geschreven, je ziet de vier personen en de desolaatheid van het verlaten landschap voor je. De spanning wordt naarmate het verhaal vordert steeds verder opgevoerd, waardoor ik moeite had het boek weg te leggen. Ik vind het jammer, dat het boek erg dun is, waardoor ik het snel uit had. Het had van mij wat dikker mogen zijn.

Ik heb het boek met plezier gelezen en ga deze auteur zeker volgen.

Voor mij vier sterren, een aanrader!

J.E. van Dijk

Dit boek speelt zich af in een afgelegen Argentijnse streek genaamd El Chaco.

Een dominee is samen met zijn dochter op weg naar een bevriende dominee. Onderweg krijgen zij panne met hun busje en zijn zij genoodzaakt bij een garage langs de weg, te wachten op de reparatie Tijdens het wachten probeert de dominee van alles om de jongen die bij de monteur woont en werkt als zijn hulp te bekeren tot het geloof. dit tot ongenoegen van de monteur. .Het naderende noodweer noodzaakt de monteur de gasten een schuilplaats aan te bieden. Tijdens het onweer vertellen de beide mannen elkaar hun verhaal.

Op subtiele wijze weet Selva Almada de levens van deze vier mensen neer te zetten waarbij eenzaamheid niet de enige overeenkomst blijkt te zijn. Deze debuutroman is een belofte voor de toekomst.

Tita Zeillemaker

Intrigerend - zet aan tot nadenken

De inhoud van het verhaal hoef ik hier niet weer te geven, die staat al op de achterflap. De verhaallijn is eenvoudig en telt eigenlijk maar vier personages. De gebeurtenissen spelen zich af in een verlaten omgeving in de verzengende hitte. Selva Almada heeft een prettige schrijfstijl waardoor het boek makkelijk leest.

In het verhaal gebeurt op zich niet veel. Toch grijpen de (weinige) gebeurtenissen en de manier waarop de dominee, zijn dochter, de monteur en zijn assistent daarop reageren je aan. Het doen en laten van deze vier mensen zet aan tot nadenken. Waarom doen ze wat ze doen? Wat zijn hun drijfveren? Wat heeft hun verleden hier mee te maken? Hoe zien ze de wereld om zich heen? Hoe zien ze zichzelf? Hoe zien ze het leven?

Een logisch vervolg bij mij zelf was dat ik ook begon na te denken over dit soort levensvragen. Naarmate ik het boek langer uit heb ga ik het steeds intrigerender vinden!

Een aanrader voor wie interesse heeft in het nadenken over menselijk handelen/drijfveren/extreme omstandigheden.

Thea Haars

Het is een niet te dik boek dat makkelijk in een middag kan worden gelezen.

Het is nl. een goed pakkend verhaal waar je al gauw in zit en je nieuwsgierig maakt naar de rest van het verhaal.

Wat zijn de onderhuidse beweegredenen van de vier personen om zo op elkaar te reageren en hoe en wat gaan ze er mee doen. Het verhaal houdt je in de greep, vooral ook omdat er subtiele aanwijzingen zijn dat er meer is maar laat dit ook voldoende aan lezer over om dat zelf in te vullen. Ik vind het wel een aanrader maar zou het boek zo op het eerste gezicht niet hebben uitgezocht omdat de omslag wat somber aandoet maar na het lezen van het verhaal heb ik de voorkant in grijze tinten van de ontwortelde boom beter kunnen plaatsen.

Het verhaal geeft goed weer hoe ongemakkelijk mensen zich kunnen voelen als ze door bv het onweer bij elkaar in een kleine ruimte verblijven en dan

Meer vertellen dan dat ze eigenlijk willen en daardoor meer van zichzelf laten zien.

Debbie Jansen

Het onweer speelt zich af in een prachtige omgeving. Deze wordt ook zo beschreven, dat je het voor je ziet. Ik vond het moeilijk om het boek weg te leggen. De relaties tussen de hoofdpersonen zijn lastig, pijnlijk soms. Hoe de Dominee en zijn dochter terecht komen bij de monteur en zijn "zoon", en hoe de verhoudingen zich steeds veranderen, blijft interesseren.

Het enige dat ik erg jammer vond, was dat het boek mij met een hoop vragen liet zitten aan het einde. Ik was erg benieuwd waarom de Dominee zijn vrouw heeft verlaten, en hoe het afloopt met de dochter en de jongen. Misschien komt dit nog in een volgend boek?

Karin de Vries

Dominee Pearson trekt met zijn dochter Leni door de afgelegen Argentijnse streek El Chaco. De dominee en zijn dochter hebben geen vaste woon-of verblijfplaats, waar de dominee kan en mag preken trekt hij naar toe. Hij is een zeer begenadigd spreker en de mensen hangen aan zijn lippen als hij preekt. Ook zijn dochter heeft ontzag voor haar vader als dominee. Maar een goede vader voor Leni is hij niet, het gaat hem niet om haar, maar om volgelingen.

Het busje waarin zij rondtrekken begeeft het op een dag ver van de bewoonde wereld. Leni had haar vader gewaarschuwd dat er een verdacht geluid te horen was, maar haar vader reageerde zoals hij altijd deed met 'De Heer zal niet toestaan dat deze auto ons in de steek laat'. Gelukkig komt er iemand langs rijden die bereid is om hen naar de garage van Gringo Brauwer te slepen.

Gringo heeft een 'pleegzoon', Tapioca. De jongen is jaren geleden door zijn moeder bij Brauwer gedropt met de mededeling dat dit zijn zoon is.

Vlak nadat Brauwer het probleem met de auto heeft ontdekt en de dominee met zijn dochter verder zou kunnen trekken, breekt er een enorm onweer los.

De sfeer is eerst ongemakkelijk, daarna vriendschappelijk, ze drinken en eten met elkaar, de mannen praten over hun verleden en delen hun herinneringen, zoals zij die al heel lang niet meer gedeeld hebben. Maar op het moment dat dominee Pearson er op begint te staan dat Tapioca met hem en zijn dochter verder gaat reizen (de dominee ziet in Tapioca een ziel die door hem gevormd kan worden) escaleert de situatie.

De beschrijving van de ruwheid en de eenzaamheid van de rauwe natuur en de personen is goed getroffen. Ik vind dat de dominee sterk neergezet wordt, maar dat de uitwerking van de persoonlijkheid van overige drie personen, Leni, Tapioca en Brauwer te kort schiet.

Hilma Werff

Het boek Het onweer van Selva Almada is een boek wat ik normaal gesproken niet gauw zou oppakken en zou gaan lezen.

Het eerste wat opvalt aan dit boek (een debuut van deze auteur) is dat het niet veel bladzijden bevat. De omslag van het boek ziet er mooi uit, een tekening van een oude boom en op de achtergrond bomen die moeite hebben om te blijven staan in de wind, geven het gevoel weer van slecht weer met veel wind.

Het verhaal gaat over een dominee die met zijn dochter in een (volgens mij oud) busje het land doorkruist. Als ze pech krijgen met de bus moeten ze van narigheid in de middle of nowhere wachten tot een monteur de auto weer heeft gerepareerd. Verder gebeurt er niet veel. Ik had meer van het verhaal verwacht. De titel (Het onweer, dus) komt eigenlijk pas aan het eind van het boek in beeld en heeft niet veel invloed op het reilen en zeilen van de personages.

De schrijfstijl kon mij niet bekoren. Het boek is oorspronkelijk geschreven in het Spaans. Misschien is deze schrijfstijl en vertelling van het verhaal iets typisch Spaans.

Tijdens de (korte) hoofdstukken is er niet echt een logica in de verteltrant, er wordt veel terug gegrepen naar het verleden en af en toe zijn er korte cursieve hoofdstukjes die voor mijn gevoel niets toevoegen aan het verhaal. Je komt tijdens het lezen wel meer te weten over de dominee en waarom hij deze reis is gaan maken. Aan het eind was er toch nog iets onverwachts.

Het onweer is een leuk boek om gelezen te hebben, maar ik zal niet gauw dit boek aanbevelen. Ik heb mij niet verveeld tijdens het lezen, ik wilde ook wel weten waar het verhaal heen zou gaan, maar het is mij een beetje tegengevallen. Maar smaken verschillen. Misschien moet ik meer van dit soort boeken gaan lezen om de schrijfstijl te gaan waarderen.

Sandra Borsboom

De roman Het onweer van Selva Almada is een boek wat heerlijk wegleest. Het is een intrigerend verhaal over een dominee die samen met zijn dochter Leni onderweg is naar een goede vriend. Omdat de auto het onderweg begeeft, worden ze door een monteur en zijn hulpje Tapioca geholpen. Omdat het zeer sterke persoonlijkheden zijn, 'voel' je meteen de spanningen tussen deze hoofdpersonen.

De achtergrondinformatie die over de personages wordt gegeven tijdens het verhaal vind ik een verrijking. De verschillende karakters krijgen zo meer diepgang en je kunt je beter vinden in hun beweegredenen en reacties op bepaalde situaties.

Voor een niet gelovige, zoals ik, waren de gedachtenspinsels van de dominee soms lastig te doorgronden, alhoewel dit ook wel weer een beter beeld geeft van hem.

Ik vind het verhaal wat aan de korte kant; gezien de complexe hoofdpersonen had het verhaal van mij nog wel iets langer mogen duren.

  • Meulenhoff is onderdeel van samenwerkende uitgeverijen Meulenhoff Boekerij